تبلیغات
اهالی بهشت و جهنم - عذاب‌های جسمانی دوزخیان

عذاب‌های جسمانی دوزخیان

نویسنده: مدیر وبلاگ
تاریخ: شنبه 23 شهریور 1392 ـ 00:05

1. (یَوَدُّ المُجْرِمُ لَوْیَفْتَدی مِنْ عَذابِ یَوْمَئِذ ببنیه ـ وَ صاحِبَتِهِ وَ اَخیهِ وَ فَصیلَته الَّتی تُؤْویه ـ وَ مَنْ فی الأرْضِ جَمیعاً ثُمَّ یُنْجیهِ). (سوره معارج، آیات 11 تا 14)

«گنهکار دوست می‌دارد فرزندان خود را در برابر عذاب آن روز فدا کند، و همسر و برادرش را، و قبیله‌اش را که همیشه از او حمایت می‌کردند و تمام مردم روی زمین را، تا مایه نجاتش شود.»

2. (فَیُومَئِذ لا یُعذِبُ عَذابَهُ اَحَدٌ ـ وَ لا یُوثِقُ وَ ثاقَهُ اَحَدٌ). (سوره فجر، آیات 25 و 26)

«در آن روز هیچ کس عذابی همانند عذاب او نمی‌کند و هیچ کس همچون او کسی را به بند نمی‌کشد.»

3. (فَیُعَذِبُهُ الله العذابَ الأکْبَرَ). (سوره غاشیه، آیه 24)

«خداوند او را به عذاب بزرگ مجازات می‌کند.»

4. (اِنْطلِقُوا اِلی ظِّل ذی ثلاث شُعَب ـ لاظَلیل وَلا یُغْنی مِنَ اللَّهَبِ ـ اِنّها تَرْمی بِشَرر کَالقَصْرِ ـ کَاَنَّهُ جِمالَةٌ صُفْرٌ). (سوره مرسلات، آیات 30 ـ 33)

«بروید به سوی سایه سه شاخه! (از دودهای خفقان‌بار آتش!) سایه‌ای که نه آرام‌بخش است و نه از شعله‌ها جلوگیری می‌کند، جرقه‌هایی از خود پرتاب می‌کند مانند یک کاخ! گویی (در سرعت و کثرت) همچون شتران زرد رنگی هستند که به هر سو پراکنده می‌شوند.»

5. (و یتَجنَّبُها الأشْقی ـ الذَّی یصْلی النَّارَ الکُبری ـ ثُمَّ لا یَمُوتُ فیها وَ لا یَحیی). (سوره اعلی، آیات 11 ـ 13)

«اما بدبخت‌ترین افراد، از آن (تذکر الهی) دوری می‌گزیند، همان کسی که در آتش بزرگ وارد می‌شود، سپس در آن آتش نه می‌میرد و نه زنده می‌شود!.»

شدت عذاب دوزخ در قیامت به اندازه‌ای است که قرآن در نخستین آیه مورد بحث می‌فرماید: «شخص گنهکار دوست می‌دارد که فرزندان خود را در برابر عذاب آن روز فدا کند ـ (حتی) همسر و برادرش و قبیله‌اش را که همیشه از او حمایت می‌کردند و تمام مردم روی زمین را تا سبب نجاتش شود
»: (یَودّ المُجْرِم لَو یفْتَدی مِن عَذاب یَوْمَئِذ بِبَنیهِ وَ صَاحِبَتِه وَ اخِیه وَ فصیلَتِهِ التِی تُؤْویهِ ـ وَ مَنْ فِی الأرْضِ جَمیعَاً ثُمَّ یُنْجیهِ).

این تعبیر به خوبی نشان می‌دهد که عذاب الهی در آن روز به قدری هولناک است که مجرم حاضر می‌شود تمام سرمایه‌های خود، و همه عزیزانش، بلکه تمام مردم جهان را برای نجات خودش فدا کند، (و تعبیری از این گویاتر و رساتر نیست) اما چه سود که هیچ یک از این‌ها از او پذیرفته نمی‌شود، او گرفتار اعمال خویش و عواقب دردناک آن است.

همین معنا در سومین آیه، با تعبیر دیگری منعکس شده است، اشاره به کافرانی که به حق پشت می‌کنند نموده، می‌فرماید: «خداوند او را به عذاب اکبر مجازات می‌کند»: (فَیُعَذِبَهُ اللهُ العذابَ الأکْبَرَ).

عذاب اکبر (سخت‌ترین عذاب‌ها) اشاره به عذاب روز قیامت است در برابر مجازات‌های دنیا که از آن تعبیر به «عذاب ادنی» شده، چنان که در آیه 21 سوره الم سجده می‌خوانیم:

(وَلَنُذِیقنَّهُمْ مِنْ العذابِ الأدنی دونَ عذابِ الاکْبَرِ):

«ما به آن‌ها از عذاب ادنی (عذاب این دنیا) پیش از عذاب اکبر می‌چشانیم.»

قابل توجه اینکه گاهی عذاب‌های الهی در دنیا نسبت به اقوام گنهکار ـ مانند قوم لوط ـ چنان شدید بوده که تمام شهر و آبادی‌ها و زندگی و اجساد آن‌ها را درهم کوبیده است، ولی باز هم این‌ها در برابر عذاب قیامت، عذاب اصغر است و این امر از شدت فوق‌العاده مجازات‌های قیامت خبر می‌دهد.

در چهارمین آیه، گوشه‌ای از عذاب شدید دوزخیان، در عبارات دیگری بیان شده، به منکران قیامت و دادگاه عدل الهی گفته می‌شود: بروید به سوی همان چیزی که پیوسته آن را انکار می‌کردید «بروید به سوی سایه سه شاخه (از دودهای خفقان‌بار آتش دوزخ)، سایه‌ای که نه آرام‌بخش است و نه جلوی شعله‌های آتش را می‌گیرد (بلکه بر آثار مرگبار آن می‌افزاید)، جرقه‌هایی از خود به بیرون پرتاب می‌کند مانند یک کاخ! گویی همچون شتران زرد رنگی هستند (که با سرعت به هر سو پراکنده می‌شوند)»: (اِنْطَلِقُوا اِلی ظِل ذی ثَلاثِ شُعَب ـ لاظَلیل وَ لا یُغنی مِنَ اللَّهَبِ ـ اِنها تَرْمی بِشَرَر کالقصرِ ـ کَانَهُ جِمالَةٌ صُفْرٌ).

در این آیات نکته‌های عجیبی پیرامون شدت آتش دوزخ بیان شده:

نخست اینکه به منکران این دادگاه بزرگ و آلودگان به انواع گناه گفته می‌شود بروید به سوی سایه، اما کدام سایه؟! سایه ناشی از دودهای خفقان‌باری که سه شاخه دارد. شاخه‌ای برفراز سر و شاخه‌ای از سمت راست و چپ، خلاصه سایه مرگباری که از هر سوی، آن‌ها را احاطه می‌کند، سایه‌ای نه همچون سایه‌های آرام‌بخش درختان با طراوت بهشتی با سایه سقف‌ها و قصرها، سایه‌ای داغ و سوزان!.

دیگر اینکه سایه چند شاخه‌ای که پر از جرقه‌های آتشین است، جرقه‌هایی عظیم همچون کاخ‌ها! یا همچون شترانی زرد رنگ که با سرعت به هر سو می‌دوند!.

جایی که سایه‌اش چنین باشد آتشش چگونه است؟!.

چه تعبیرات حساب شده و تکان دهندای؟ مردم همیشه برای نجات از گرما به سراغ سایه‌ها می‌روند، در حالی که در اینجا سایه‌ای جز سایه دودهای آتش‌زا چیز دیگری نیست، که اگر در زمان نزول آیات تصور آن مشکل بود، امروز میدان‌های جنگ‌های جنایت‌بار که بمب‌های چند تنی بر آن فرو می‌ریزند و همه چیز در دود و آتش فرو می‌رود می‌تواند تصویر کوچکی از آن عذاب بزرگ داشته باشد، با آن جرقه‌های عظیم و ترکش‌های آتشین که تا شعاع وسیعی اطراف خود را پر از شراره می‌کند، تازه این سایه آن آتش است.

تعبیر به «قصر» ممکن است اشاره‌ای به کاخ‌های ستمگران باشد، و تشبیه جرقه‌های آتش دوزخ به این کاخ‌ها که همیشه قلوب محرومان را آتش‌زده بسیار پرمعناست، همچنین تشبیه به شتران زرد رنگ یکدست، که از نشانه ثروت بی‌حساب مستکبران بوده، تعبیر پر معنای دیگری در این زمینه است.

ممکن است بعضی چنین پندارند که تشبیه این شراره‌ها گاهی به قصر و گاهی به شتران زرد رنگ با هم سازگار نیست، چون یکی بسیار بزرگ و دیگری به نسبت کوچک است.

ولی باید توجه داشت که هر یک از این دو تشبیه ناظر به جنبه‌های خاصی است، تشبیه اول برای عظمت این شراره‌هاست و تشبیه دوم برای کثرت و سرعت و پراکنده شدن به هر سو، همچون پراکنده شدن شتران در بیابان‌هاست، یا اشاره به تفاوت این جرقه‌هاست، جرقه‌های بزرگ آن همچون کاخ‌های ستمگران است، و جرقه‌های کوچک آن همچون شتران زرد رنگ آن‌ها ...!

«جِمالة» جمع «جَمَلْ» به معنای «شتر» است، مانند حجر و حجاره، و «صُفْر» بر وزن «قُفل» جمع «اصفر» به معنی شیءِ زرد رنگ است، و گاه به رنگ‌های تیره مایل به سیاه نیز اطلاق شده، ولی در اینجا مناسب معنای اول است.

در پنجمین و آخرین آیه، تعبیر دیگری دیده می‌شود که حکایت از شدت عذاب‌های دوزخی می‌کند، می‌فرماید: «بدبخت‌ترین مردم از آن (تذکرات بیدار کننده الهی) دوری می‌کنند ـ همان کسی که در آن آتش بزرگ وارد می‌شود ـ سپس در آن نه می‌میرد و نه زنده می‌شود»: (ویَتَجَنَّبُها الأشْقی ـ الذَّی یَصْلَی النَّارَ الکُبْری ـ ثُمَّ لا یَمُوتُ فیها وَ لا یَحْیی).

این ترسیمی است از شدت عذاب دوزخ، که دوزخیان همیشه در حالتی بین موت و حیات گرفتارند، نه می‌میرند که چیزی درک نکنند، و آسوده شوند، و نه آن حالت را می‌توان زندگی نام نهاد همان گونه که در عذاب‌های شدید دنیاست که انسان حالتی بین مرگ و حیات، و به این ترتیب دائماً میان مرگ و زندگی دست و پا می‌زنند.

تعبیر به «النارِ الکُبْری» (آتش بزرگ) در برابر آتش کوچک است که اشاره به عذاب‌های این دنیا می‌باشد.

در حدیثی از امام صادق (علیه السّلام) می‌خوانیم:

«اِنَّ نارَکُمْ هذهِ جُزْءٌ مِنْ سَبْعِینَ جَزأً مِنْ نارِ جَهَنَّمَ، وَ قَدْ اُطْفِئَتْ سَبْعینَ مَرَّةً بِالماءِ ثُمَّ التَهَبَتْ! وَ لَوْلا ذلِکَ ما اسْتَطاعَ آدَمِیُّ اَنْ یُطِیقَها»:

«جزء از آتش دوزخ است که هفتاد مرتبه با آب خاموش شده باز شعله ور گردیده، و اگر چنین نبود هیچ انسانی قدرت تحمل آن را نداشت یعنی نمی‌توانست در کنار آن قرار گیرد.»

همین معنا از علی (علیه السّلام) از پیامبر اکرم (صلّی الله علیه و آله) نیز نقل شده است.

بعضی از مفسران احتمال داده‌اند که «نار کُبری» اشاره به قسمتی از دوزخ است که عذابش شدیدتر است (یعنی پایین‌ترین طبقات دوزخ).

ولی تفسیر اول مناسب‌تر به نظر می‌رسد.

این بود گوشه‌ای از ابعاد وسیع و گسترده آتش دوزخ و شدت عذاب دردناک آن.1


1. پیام قرآن، جلد 6. (با تفاوت در ظاهر متن)



داغ کن ـ کلوب دات کام
نظرات () 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.