تبلیغات
اهالی بهشت و جهنم - فرشته‌های مراقب!

فرشته‌های مراقب!

نویسنده: مدیر وبلاگ
تاریخ: دوشنبه 4 شهریور 1392 ـ 23:05

(اِذْ یَتَلَقَّی الْمُتَلَقِّیانِ عَنِ الْیَمینِ وَ عَنِ الشِّمالِ قَعیدٌ ـ ما یَلْفِظُ مِنْ قَوْل اِلاّ لَدَیْهِ رَقیبٌ عَتیدٌ). (سورۀ ق، آیات 17 و 18)

«به خاطر بیاورید هنگامی که دو فرشتۀ راست و چپ که ملازم انسان هستند اعمال او را دریافت می‌دارند ـ هیچ سخنی را انسان تلفظ نمی‌کند مگر اینکه نزد آن، فرشته‌ای مراقب و آماده برای انجام مأموریت است.»

در آیۀ بالا سخنی از نامۀ اعمال نیست ظاهراً، ولی این حقیقت با تعبیر دیگری مطرح شده است، می‌فرماید: «به خاطر بیاورید هنگامی که دو فرشتۀ راست و چپ که ملازم انسان هستند اعمال او را دریافت می‌دارند: (اِذ یَتَلَقَّی الْمُتَلَقِّیانِ عَنِ الْیَمینِ وَ عَنِ الشِّمالِ قَعیدٌ).

روشن است که دریافت و تلقی آن‌ها اشاره به ثبت کردن در نامۀ اعمال است.

سپس برای تأکید بیشتر می‌فرماید: «هیچ سخنی را انسان تلفظ نمی‌کند مگر اینکه نزد آن مراقبی آماده برای انجام مأموریت است»: (ما یَلْفِظُ مِنْ قَوْل اِلاّ لَدَیْهِ رَقِیبٌ عَتیدٌ).

«یَتَلَقَّی» از مادّۀ «لقاء» به معنای دیدار است، ولی در اینجا تلقی اعمال، کنایه از دریافت و ثبت و ضبط آن‌هاست و «متلقّیان» به معنای دو فرشته‌ای است که مأمور دریافت و ثبت اعمال انسان‌ها هستند.


«قعید» از مادّۀ «قعود» به معنای نشستن است و در اینجا به معنای ملازم و مراقب می‌باشد، همان طور که در تعبیرات روزمره نیز می‌گوییم فلان کس جلیس و همنشین فلان شخص است یعنی ملازم و مراقب اوست.

«یَلْفِظُ» از مادّۀ لَفْظ» در اصل به معنای پرتاب کردن چیزی است همان گونه که گفته می‌شود «لَفَظَ الرُّحی الدَّقیقَ»: «آسیاب آرد را به بیرون پرتاب کرد.»

این واژه در مورد چیزی که انسان از دهان به بیرون می‌اندازد اطلاق می‌شود و این کنایۀ زیبایی است در مورد سخنانی که از دهان بیرون می‌آیند، گویی اشیایی هستند که به خارج پرتاب می‌شوند.

«رقیبْ» به گفتۀ راغب در مفردات از مادّۀ «رقبه» به معنای «گردن» است و به شخصی که محافظت و مراقبت از چیزی می‌کند «رقیب» گفته می‌شود یا به خاطر اینکه به اطراف گردن می‌کشد تا از آنچه گرد او می‌گذرد با خبر گردد، و یا اینکه «رقبه» و گردن چیزی را که تحت محافظت اوست حفظ می‌کند.

«عَتیدْ» از مادّۀ «عَتاد» (بر وزن جهاد) به معنای مهیا ساختن و ذخیره کردن چیزی قبل از حاجت است، لذا به کسی که مهیای انجام کاری است «عتید» گفته می‌شود.  ولی در «مقاییس اللغة» معنای اصلی آن را «زور» و «نزدیکی» شمرده است که نسبت به معنای سابق لازم و ملزوم محسوب می‌شود.

به هر حال آیا این دو وصف، هر کدام مربوط به یکی از آن دو فرشته است که یکی مراقب است و دیگری آمادۀ ثبت و ضبط و نوشتن، یا وصف هر دو است به این معنا که هر دو مراقب اعمال آدمی هستند و هر دو همواره آمادۀ نوشتن؟

بعضی از مفسران معتقدند «رقیب» نام فرشتۀ راست (که مأمور نوشتن اعمال نیک است) و «عتید» نام فرشتۀ چپ است (که مأمور نوشتن اعمال شر می‌باشد.)


ولی از تعبیرات بعضی از مفسران برمی‌آید که هر دو وصف را برای هر دو فرشته شمرده‌اند، یعنی هر کدام از آن‌ها مراقب است و در عین حال آمادۀ نوشتن.

دربارۀ این دو فرشته، روایات متعددی نقل شده که بسیار پر معناست، از جمله در حدیثی از پیغمبر اکرم (صلّی‌الله علیه و آله و سلّم) می‌خوانیم:

«هنگامی که انسان عمل نیکی انجام می‌دهد فرشتۀ راست پاداشی ده مقابل می‌نویسد، و هنگامی که عمل شری انجام می‌دهد و فرشتۀ چپ می‌خواهد آن را ثبت کند فرشتۀ راست می‌گوید: هفت ساعت به او مهلت ده، و اگر در این مدت توبه و استغفاری داشته باشد چیزی بر او نمی‌نویسد اما اگر توبه نکند فقط یک گناه برای او می‌نویسد.»


پیام‌های تربیتی این گونه روایات بسیار قوی و روشن است ضمناً این روایت و پاره‌ای از روایات دیگر نشان می‌دهد که کار این دو فرشته از هم جداست...1


1. پیام قرآن، جلد 6. (با تفاوت در متن)



تنزیل ـ قرآن آنلاین
نظرات () 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.