تبلیغات
اهالی بهشت و جهنم - رجوع الی الله

رجوع الی الله

نویسنده: مدیر وبلاگ
تاریخ: سه شنبه 29 مرداد 1392 ـ 00:01

(کُلُّ نَفْس ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ اِلَیْنَا تُرْجَعُونَ). (سوره‌ی عنکبوت، آیه‌ی 57)

«هر انسانی مرگ را می‌چشد سپس به سوی ما بازگردانده می‌شوید.»

سرانجام تعبیر دیگری که به صورت بسیار گسترده (ده‌ها بار) از قیامت در آیات قرآن مجید به کار رفته تعبیر به: رجوع و بازگشت به سوی پروردگار یا تعبیر به «رَدّ اِلَی الله» و مشتقّات آن‌ها است، از جمله در آیه‌ی مورد بحث می‌گوید: «هر انسانی مرگ را می‌چشد سپس به سوی ما بازگردانده می‌شوید»: (کُلُّ نَفْس ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ثُمَّ إِلَیْنَا تُرْجَعُونَ).

تعبیر به رجوع و بازگشت همان‌گونه که گفتیم در آیات مکرری دیده می‌شود. گاه می‌گویند:

(إِلَی اللهِ مَرْجِعُکُمْ جَمِیعاً):

«بازگشت همه‌ی شما به سوی خدا است.» (سوره‌ی مائده، آیه‌‌ی 48)

گاه نفس مطمئنه و روح تکامل یافته را مخاطب قرار داده می‌فرماید:

(اِرْجِعی اِلی رَبِّکِ):

«به سوی پروردگارت بازگرد.» (سوره‌ی فجر، آیه‌ی 28)

گاه در مقام بیان قدرت خداوند می‌گوید:

(إِنَّهُ عَلَی رَجْعِهِ لَقَادِرٌ):

«به یقین او (که انسان را در آغاز این‌گونه آفرید) می‌تواند او را بازگرداند.» (سوره‌ی طارق، آیه‌ی 8)

گاه از زبان گروهی از مؤمنان نقل می‌کند:

(إِنَّا للهِِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ):

«ما از آنِ خداییم و به سوی او بازمی‌گردیم.» (سوره‌ی بقره، آیه‌ی 156)

گاه می‌فرماید:

(إِنَّ إِلَی رَبِّکَ الرُّجْعَی):

«و به یقین بازگشت (همه) به سوی پروردگار تو است.» (سوره‌ی علق، آیه‌ی 8)

این تعبیرات که نظایر فراوانی در قرآن مجید دارد نشان می‌دهد که رستاخیز و قیامت از دیدگاه قرآن یک نوع بازگشت است و می‌دانیم مفهوم این واژه آن است که چیزی از نقطه‌ای آمده باشد باز به همان نقطه برمی‌گردد.

در اینجا این سؤال پیش می‌آید که این معنا چگونه درباره‌ی قیامت تطبیق می‌کند و چگونه ما از سوی خدا آمده‌ایم که به سوی او بازگردیم؟!

جمعی از مفسران در پاسخ به این سؤال، کلمه‌ای در آیه در تقدیر گرفته‌اند و گفته‌اند: مفهومش آن است که «اِلی حُکْمِهِ تُرْجَعُوْنَ»: «به سوی حکم خدا بازمی‌گردید» همان‌گونه که گاه گفته می‌شود: «رَجَعَ اَمْرُ الْقَوْمِ اِلَی اْلأَمیرِ»: «کار مردم به امیر بازگشت داده شد.»

ولی آیا صحیح است که در تمام این آیات چنین کلمه‌ای را محذوف بدانیم؟ اصلاً چه نیازی به تقدیر و قائل شدن به حذف است؟ حتماً این تعبیر قرآنی نکته خاصی داشته که باید با تلاش و جستجو آن را دریابیم. برای یافتن پاسخ این سؤال بهتر است به آغاز خلقت انسان بازگردیم.

قرآن می‌گوید خداوند به فرشتگان خطاب کرد و فرمود:

(فَإِذَا سَوَّیْتُهُ وَنَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُّوحِی فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِینَ):

«هنگامی که آن را نظام بخشیدم و در او از روح خود (روحی شایسته و بزرگ) دمیدم همگی برای او سجده کنید!.» (سوره‌ی حجر، آیه‌ی 29)

مسلماً منظور از روح خدا روحی نیست که از ذات پاک او جدا شده باشد چرا که او واجب‌الوجود و از هر نظر بسیط و خالی از اجزاء ترکیبی است؛ بلکه منظور این است که از یک روح بزرگ که از اشرف مخلوقات خدا می‌باشد در او دمیده شده است (و در اصطلاح به این اضافه، اضافه‌ی تشریفیّه می‌گویند.)

به این ترتیب روح والای انسان از آن عالم بالا به سوی جهان خاکی کشیده شده و با این خاک تیره پیوند یافته تا مدارجی از کمال را طی کند سپس از آن جدا شود و به عالم بالا و جوار قرب حق بازگردد.

درست است که طبق معاد جسمانی در قیامت جسم و روح هر دو بازمی‌گردند؛ ولی باید توجه داشت که در آنجا روح به جسم باز نمی‌گردد بلکه جسم به سوی روح می‌رود و تعالی و تکامل می‌یابد! و لذا نقایص جسم دنیوی را از دست می‌دهد فرسودگی، پیری، فناپذیری، درد و بیماری، و تعب و خستگی همه از آن رخت برمی‌بندد. (دقت کنید)

بعضی از دانشمندان در اینجا تشبیه زیبایی برای مسئله‌ی نزول روح به بدن و سپس بازگشت به عالم بالا آورده‌اند. روح انسان را به غوّاصی تشبیه می‌کنند که برای فرو رفتن در قعر دریا و بیرون آوردن جواهرات گران‌بها جسم سنگینی را به پای خویش می‌بندد تا به کمک آن در دریا فرو رود. هنگامی که بر کف دریا نشست و گوهرهای گران‌بها را جمع‌آوری نمود جسم سنگین را از پای خود باز می‌کند و به سطح دریا برمی‌گردد و این است معنای رجوع. (دقت کنید).1



1. پیام قرآن، جلد 5. (با تفاوت در متن)



داغ کن ـ کلوب دات کام
نظرات () 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.