تبلیغات
اهالی بهشت و جهنم - لِقاءُ الله

لِقاءُ الله

نویسنده: مدیر وبلاگ
تاریخ: دوشنبه 28 مرداد 1392 ـ 00:01

(قَدْ خَسِرَ الَّذِینَ کَذَّبُوا بِلِقاءِ اللهِ وَ ما کانُوا مُهْتَدِینَ). (سوره‌ی یونس، آیه‌ی 45)

«به یقین آن‌ها که لقای خداوند (و روز رستاخیز)  را تکذیب کردند زیان بردند و هدایت نیافتند.»

تعبیر دیگری که در آیات متعددی از قرآن مجید اشاره به قیامت و رستاخیز می‌کند تعبیر به «لقاء‌الله» یا «لقاء ربّ» است؛ از جمله در آیه‌ی مورد بحث می‌خوانیم: «به یقین آن‌ها که لقای خداوند (و روز رستاخیز) را تکذیب کردند زیان بردند و هدایت نیافتند»: (قَدْ خَسِرَ الَّذِینَ کَذَّبُوا بِلِقَاءِ اللهِ وَمَا کَانُوا مُهْتَدِینَ).

همین تعبیر در آیات دیگری مانند سوره‌ی انعام، آیات 31 و 145 ـ سوره‌ی یونس، آیات 7 و 11 و 15 ـ سوره‌ی رعد، آیه‌ی 2 ـ سوره‌ی کهف، آیات 105 و 110 ـ سوره‌ی فرقان، آیه‌ی 21 ـ سوره‌ی عنکبوت، آیات 5 و 23 ـ سوره‌ی روم، آیه‌ی 8 ـ سوره‌ی سجده، آیه‌ی 23 ـ سوره‌ی فصّلت، آیه‌ی 54 ـ سوره‌ی سجده، آیات 10 و 20 ـ نیز آمده است.

تعبیر به «لقاء‌الله» یا «لقاء ربّ» که مکرر در آیات قرآن آمده بسیار پرمعنا و عمیق است هر چند جمعی از مفسران بسیار ساده از کنار آن گذشته‌اند.

گاه گفته‌اند: منظور از «لقاءالله» ملاقات فرشتگان خدا در قیامت است.

گاه گفته‌اند: منظور ملاقات حساب و جزا و ثواب او است.

گاه گفته‌اند: به معنای ملاقات حکم و فرمان او است.

به این ترتیب هر کدام کلمه‌ای را در تقدیر گرفته‌اند در حالی که می‌دانیم تقدیر بر خلاف اصل است و تا دلیلی بر آن نباشد باید از آن پرهیز کرد.

با توجه به این حقیقت به سراغ تفسیر اصلی آن می‌رویم. بدون شک منظور ملاقات حسی پروردگار نیست چرا که ملاقات حسی تنها در مورد اجسام است که دارای مکان و زمان و رنگ و کیفیات دیگرند به طوری که می‌توان آن‌ها را با چشم ظاهر دید.

بلکه منظور، یک شهود باطنی و دیدار و ملاقات روحانی و معنوی با خدا است زیرا در قیامت حجاب‌ها کنار می‌رود و آثار خداوند چنان در عرصه‌ی محشر و تمام صحنه‌ها و مواقف قیامت ظاهر و آشکار می‌گردد که همه کس حتی کافران، خدا را با چشم دل می‌بینند و او را دیدار می‌کنند! (هر چند این دیدارها متفاوت است.)

مرحوم علاّمه طباطبایی در تفسیر المیزان چنین می‌گوید: بندگان خدا در شرایطی قرار می‌گیرند که حجابی میان آن‌ها و پروردگارشان نیست زیرا طبیعت روز قیامت، ظهور و بروز حقایق است همان‌گونه که در آیه‌ی 25 سوره‌ی نور آمده:

(وَیَعْلَمُونَ أَنَّ اللهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِینُ):

«و می‌دانند که خداوند حق آشکار است.»

جالب اینکه در حدیث مشروحی می‌خوانیم مردی خدمت امام امیر مؤمنان علی (ع) آمد و عرض کرد «من درباره‌ی قرآن مجید به شک افتاده‌ام!» امام فرمود: «چرا؟!» عرض کرد: «در آیات بسیاری می‌بینم که قرآن سخن از ملاقات پروردگار در قیامت می‌گوید و از سوی دیگر می‌فرماید: (لاَ تُدْرِکُهُ الاَْبْصَارُ وَهُوَ یُدْرِکُ الاَْبْصَارَ): "چشم‌ها او را نمی‌بینند ولی او همه‌ی چشم‌ها را می‌بیند" این آیات چگونه با هم سازگار است؟» امام (ع) فرمود:

«اَلِّلْقاءُ هُنا لَیْسَ بِالرُّؤْیَةِ، وَ الِّلقاءُ هوَ الْبَعْثُ فَافْهَمْ جَمیعَ ما فی کِتابِ الله مِنْ لِقائِهِ فَاِنَّهُ یَعْنی بِذلِکَ الْبَعْثَ»:

«لقا به معنای مشاهده با چشم نیست بلکه لقا همان رستاخیز و برانگیخته شدن مردگان است؛ پس معنای تمام آنچه در قرآن تعبیر به «لقاءالله» شده است درک کن که همه به معنای بعث است.»

در حقیقت امیر مؤمنان علی (ع) مسئله‌ی لقاءالله را به چیزی تفسیر می‌کند که شهود پروردگار از لوازم آن است؛ آری روز رستاخیز روز برطرف شدن حجاب‌ها و کنار رفتن پرده‌ها و ظهور آیات حق و تجلی خداوند بر قلوب است و از این تعبیر امام (ع) هر کس به فراخور حال خود مطلب را در سطوح مختلف درک می‌کند و همان‌گونه که گفتیم شهود باطنی اولیاءالله در قیامت با افراد عادی بسیار متفاوت و مختلف است.1



1. پیام قرآن، جلد 5. (با تفاوت در متن)



داغ کن ـ کلوب دات کام
نظرات () 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.